Communiceren over verandering
Veranderpijn
Dit voorjaar was ik betrokken bij een afdeling Corporate Communicatie van een grote onderneming. De afdeling was per 1 januari flink gereorganiseerd. Zes communicatieadviseurs waren ontslagen, vier hadden een nieuwe taakinvulling gekregen en acht nieuwe waren aangetrokken. De vier die waren gebleven, worstelden enorm met gemengde gevoelens. Ze waren aan de ene kant erg blij dat ze nog binnenboord waren, maar werden aan de andere kant overdonderd door het nieuwe elan van de acht nieuwe medewerkers. Ze voelden zich ondergesneeuwd. In de organisatie werd over hen gesproken als ‘de oude hap’ en over hun nieuwe collega’s als ‘de frisse wind’. Een van hen, ‘Margriet’, vertelde: “Ik voel me zo miskend. Alsof alles wat ik vóór november deed, niet goed was. Ik heb ook nooit begrepen waarom de hele reorganisatie op deze manier nodig was. Ik weet ook wel dat we hier en daar efficiënter konden werken. Maar niemand heeft ooit de moeite genomen om ons uit te leggen wat het probleem met onze afdeling was en waarom het op deze manier moest gaan. Het is over ons uitgestort, zo voelt het.”
Een paar dagen later vertelde ik haar verhaal (geanonimiseerd!) aan de manager die verantwoordelijk was voor het proces. Hij keek me verbluft aan. “Wacht even”, zei hij en startte zijn computer op. Hij liet me een powerpointpresentatie zien met elf slides vol angstaanjagende feiten en cijfers. “Moet je kijken: dit hebben we aan iedereen laten zien. Duidelijk verhaal, toch?”
“Ik zie vooral angstaanjagende feiten en cijfers”, zei ik. “Geen verhaal.”
Annet Scheringa