Springboardverhaal
Killing
Op een gegeven moment werd er in onze organisatie een nieuw softwarepakket geïntroduceerd. Alle bijna 1000 medewerkers moesten er in heel korte tijd mee leren werken. Ik dacht: hoe krijgen ze dat voor elkaar? Toen ben ik naar de projectgroep gestapt en heb gezegd: hebben jullie daar trainers voor nodig ofzo? Maar ja, ik had geen trainerservaring, dus ik werd in eerste instantie niet ingezet. Toch werd ik na een paar weken gebeld, omdat ze niet voldoende trainers hadden. Ik kreeg een train de trainerstraject van een halve dag en de volgende dag moest ik naar Maastricht om een groep te trainen. Het begon slecht: er was een of andere storing, waardoor we niet over voldoende computers konden beschikken. Dat was dus meteen al improviseren, geen goed begin. Iemand zei: “Hadden ze niet iemand anders kunnen sturen?” Echt killing. Tijdens de koffiepauze heb ik me teruggetrokken op het toilet en zat ik letterlijk met m’n handen in m’n haar. Ik dacht: “Hoe kom ik in vredesnaam door deze dag heen.” Na de pauze heb ik het over een heel andere boeg gegooid. Ik zei: ‘Ok, doe je instructieboek maar open’ en we zijn daar stap voor stap doorheen gegaan. Heel schools eigenlijk. Aan het eind van de dag waren mensen toch best positief. Zelf liep ik te stuiteren. Dit is het!!! Dit wil ik gaan doen!! Dat gevoel had ik. Ik had echt het idee dat ik mijn roeping had gevonden: andere mensen iets leren. Raar natuurlijk, na zo’n dramatische dag. Maar zo was het wel. Daarna ben ik allerlei trainersopleidingen gaan doen. Hoe meer trainerscursussen ik zelf deed, hoe meer ik dacht: “Hoe hebben ze me ooit zo voor de groep kunnen zetten?!”